اسپند دود نمی کنم٬

چشمم نزده اند٬

من به سادگی همین تنهایی

خوشبختم

و در میان پریشانی این جمعیت حسود

چشمی آن قدر روشن نیست

که بربایدم

و میان خاکستر اسپند بنشاندم!

آخرین برگ دستمال بنفشم را هم مصرف کردم!!!

چرا همیشه بدتراز چیزی که فکرش را می کنم هم ممکنه پیش بیاد؟؟؟چرا؟؟؟حالا می فهمم بدتر از اونی که فکرش رو می کردم چیه؟؟؟

دردش خیلی زیاده.

پس از تاتی تاتی های بسیار

رها کرده ام دستم را،

              انگار که برای اولین بار

در غربتی قریب و مأنوس.

دیدگانم را پس میازار.

این چشم های بسته

        مردمکانی دارند

                   با یک عالم آرزو

و زندگی ای که

                 از دستان کسی نروییده است!

دلم می خواد تف کنم تو صورت زندگی!

یه تف بزرگُ بعد هم رومو بکنم اون ور و برم٬

حیف که نمی تونم پیداش کنم٬

اگر هم پیدا کنم این خانومی و نجابت رو کجای دلم جا بدم!!!

,And leave my sorrow by

,And be the one to simply lie

That in this dark world of mine,

 everythin is just wonderfully…

                      !Fine

یک لیوان آب کم بود‌‌‌‌‌‌‌.

        یک بشکه آب آوردم٬

                         ریختم در هاون٬

                                     کوبیدمش

قرار بود دلم خنک شود...

                           ...

                      ........

حالا اما

           در دلم آب می کوبند!!!

                                                                                                     (برای پاییزی که نمی یاد)

به پاییز تو٬

هر روز محرم می شوم

و

در گردش برگ هایت

هر لحظه هزاربار غرق می شوم

و

رنگا رنگ

رنگا رنگ می شود

روزهایم

در تب تند آسمان سرخ

 یک غروب!!!

                                *                  *                  *

دلم می خواهد هرچه زودتر هوا پاییزی بشه و دلم پاییزی بگیره!!!

چشم هایم را می بندم٬

همه جا سفید است

مثل کشکی که تمام این مدت ساییدم!!!

                                                                         *          *        *

لطفاً نظرتون را بدید و بگید چه تصویری تو ذهنتون می یاد. خیلی خیلی مهمه!

خدا رو شکر این ماه رمضان هم به یکی دیگه از آرزوهام که یه زمانی خیلی برام بزرگ و دور از دست رس بود رسیدم. دیروز موقع اذان کلی خدا رو شکر کردم٬ اما همون لحظه یه چیز دیگه هم به ذهنم رسید: وقتی بچه بودم و یه چیزی رو خیلی می خواستم و برای داشتنش خیلی تلاش می کردم بعد از اینکه به دستش می آوردم متوجه می شدم که اون قدر هم که من فکر می کردم مهم نبوده وشاید اون قدر که فکر می کردم ازش لذت نمی بردم٬ منظورم این نیست که ناشکری می کردم٬ نه! اصلاً منظورم این نیست٬ قدرشو می دونستم اما بعد ز مدتی دیگه جذابیت نداشت. اون موقع فهمیدم که هیچ وقت نباید خودمو ناراحت کنم برای چیزی که ندارم چون وقتی تود چیزو داشته باشم بعدش یه چیزه دیگه می خوام و این روال همین طوری ادامه پیدا می کنه. این طبیعت آدم هست می دونم٬ اما به هر حال من به این نتیجه رسیده بودم. همیشه اگه چیزی رو که ازش خوشم می اومد داشتم خوشحال می شدم اما اگه نداشتم ناراحت نمی شدم٬حسرت نمی خوردم. دیروز وقتی خدا رو شکر کردم یه لحظه این فکرها اومدن به ذهنم با خودم گفتم این آرزو هم مثل خواستم بقیه چیزها وفتی داریش و بر آورده می شه عادی میشه. از این فکر خودم ترسیدم٬ گفتم یعنی آلان اون چیزی که این همه براش دعا کردم و از هدا هواستم به این راحتی بی ارزش شد؟؟!!

اما اون فکر ها مال یه لحظه بود٬ خو که فکر کردم دیدم اون چیزهایی که داشتنشون عادی می شه و از چشم می افتن مادیت هستن. یه چیز هایی هست که هیچ وقت بی ارزش نمی شن مثل آرزویی که من داشتم و حالا برآورده شده و حالا هزار بار خدا رو شکر می کنمو اصلاً هم ارزششو از دست نداده٬ مثل دوست داشتن٬ مثل تلاش رای راضی کردن کسایی که دوستشون داریم٬ مثل کمک کردن به بقیه( که در ضمن من تا حالا نفهمیده بودم چه لذتی داره).  

    برای مامان مهربانم                          دستان مادر

این همه به ساعت و عقربه های درازش

که تو را،

از بلندای کوه قاف

و مرا،

از اتاق خلوتم

به هم می رسانند

چشم دوخته ام؛

اما انگار هنوز

در هستی من و تو

رازی نهفته است.

رازی که

دو عقربه را

در جایی از بعد زمان که هم می رسند

متوقف کرده است.

 از این ستون تا آن ستون فرج است

        بیا و حرف هایت را بر روی ستونها ن

  من در این نابسامانی می مانم٬

                کدام حرفت را از کدام ستون بخوانم

من در این بعد زمان

         به گیجی می مانم

           که میان آسمان و زمین

                    می رود

                  از این طرف به آن طرف

                        و میان ستونهای حرف های تو

                                        آبستن تغییر می شود.

به شکل عجیب و مرموزی

به سان عجیب ترین اتفاق این روزها

من به این خیابان،

به آن پیرمرد ژنده پوش لال

و به جوانه ای که کنار درخت پوسیده

                              روییده است،

دل بسته ام

و هر روز گذر از آنجا

                      برای من

                         تولد حسی بکر

                              حسی تازه

جدا از تمام حس های دیگر است!!!!

دل بیچارۀ من خودت را به در و دیوار نکوب

تو مال این رؤیاها نیستی

چه برسد به این که آنها مال تو باشند.

کاش شبی کسی هم چنگی به دل ما بزند

یک نفس بیاید و تفـألی به خیال ما بزند