۱۳۹۳ مرداد ۱۸, شنبه

زهایی | عمومي

پس از تاتی تاتی های بسیار
رها کرده ام دستم را،
              انگار که برای اولین بار
در غربتی قریب و مأنوس.

دیدگانم را پس میازار.

این چشم های بسته
        مردمکانی دارند
                   با یک عالم آرزو
و زندگی ای که
                 از دستان کسی نروییده است!

هیچ نظری موجود نیست:

پست کردن نظر